Στράτης Αθανασάκος

Εκδότης:
ΠΑΡΙΣΙΑΝΟΥ Α.Ε.
Συγγραφέας:
Φ. Ι. ΜΗΤΣΗ
ISBN:
978-960-394-511-6
Διαστάσεις:
17Χ24
Σελίδες:
242
Έτος έκδοσης:
2008
Κατηγορία προϊόντος: Θέατρο, Μονογραφίες
Τιμή πώλησης 15 €
  • 0 Review

Περιγραφή

Περιήλθε σε μένα το αρχείο –ακριβέστερα μέρος του αρχείου– του Στράτη Αθανασάκου, με ιστορικές κι’ άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, για τα θέματα του τόπου μας και για ευρύτερα, εθνικά.
Αυτό ήταν μια πρόκληση, η οποία κέντρισε το ενδιαφέρον μου κι' έγινε αφορμή γι’ αυτή την παρουσίαση της προσωπικότητας και του έργου του Στράτη Αθανασάκου, μιας και πιστεύω πως η όλη του ζωή και η πορεία του συνδέεται άρρηκτα με την ιστορία του τόπου μας, της Θεσπρωτίας, αρχίζοντας από τη θητεία του ως Επάρχου Θυάμιδος (Φιλιατών) στη δεκαετία του 1930 και στη συνέχεια στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 κι στη μεταπολεμική περίοδο των δεκαετιών που υπηρέτησε τον τόπο ως ενεργός πολίτης και ως πολιτικός.
Ιδιαίτερη είναι η δράση του στο εθνικό θέμα της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θεσπρωτίας (Τσάμηδες). Ενισχυτικά και καταλυτικά έδρασε στην απόφασή μου αυτή της δημοσιοποιήσεως του αρχείου, και η επιθυμία του ίδιου του Στράτη Αθανασάκου, η οποία εκφράζεται σ' ένα τελευταίο υπόμνημά του, που υπέβαλε στις 31 Αυγούστου 1992, λίγους μήνες προ του θανάτου του για τους Αλβανοτσάμηδες. Σ’ αυτό γράφει: “… Είναι στη πρόθεσή μας όχι μόνο αυτή η εργασία μας, αλλά κι’ όλα όσα έχουμε συντάξει για το θέμα αυτό (της Μουσουλμανικής μειονότητας) κατά καιρούς, να τα δημοσιεύσουμε σ’ ενιαίο έργο, για να αποτελέσει κι’ αυτό βασικό στοιχείο για τη σύγχρονη ιστορία του τόπου μας, δια το ιστορικό αυτό εθνικό θέμα, αλλά η έκδοση να γίνει σ’ ένθετο χρόνο, ο οποίος εξαρτάται από τη διεθεύτηση του θέματος…”.
Ο εύθετος χρόνος για τη δημοσιοποίηση αυτών των κειμένων έχει φθάσει, μετά την διπλωματική οριστική ρύθμιση για την μη ύπαρξη θέματος επανεγκατάστασης των Αλβανοτσάμηδων στη Θεσπρωτία. Επομένως κι’ οι επιφυλάξεις που διατύπωνε τότε για τη δημοσιότητα ο Στράτης Αθανασάκος έχουν αρθεί.
Η αρχική πρόκληση της συγγραφής αυτού του έργου ενισχύθηκε περισσότερο, όταν άρχισα να ασχολούμαι και με το αρχείο της εφημ. “Θεσπρωτία” του αείμνηστου Γ. Βουγίδη –το οποίο με πολύ αγάπη και σεβασμό διατηρεί η εγγονή του